สนุกที่สุด....เวลาเดินไป ปล่อยมุขฮาๆกันไป ระหว่างเพื่อนฝูง

เหนื่อยที่สุด...เวลาเดินไปถึงซำหนึ่ง แต่พบว่ามันไม่ใช่ซำสุดท้าย และต้องเดินต่ออีกหลายกม. -*-

ขี้เกียจที่สุด...เวลาคุงพ่อยังหนุ่มมาเคาะประตูบ้านตอนเช้า บอกให้ออกไปดูพระอาทิตย์ขึ้นกันตอนตี5 (ก็มันหนาวอ่า นอนซุกตัวในถุงนอนเนี่ย เจ๋งฉุดๆแย้ว)

คงจะเสียดายสุดๆ...ถ้าปล่อยให้ความขี้เกียจมะกี๊ครอบงำ แล้วไม่ลุกออกมาจากที่นอน ^^

งอแงที่สุด...ตอนที่อาบน้ำอยู่ดีดี ไฟกะดับราวๆ4ทุ่ม เจี๊ยกกกก เค้ากัวนะ (ถึงจะรู้มาก่อนเหอะ ว่าเค้าจะเลิกปั่นไฟดึกๆ)

อึดอัดที่สุด...เวลาปวดชิ้งฉ่อง แต่เดินๆไป มันไม่ถึงที่ให้ชิ้งฉ่องซ๊ากที

อร่อยที่สุด...เวลาได้กินอาหารทุกมื้อบนภู ^^ (อาจเพราะความหิวโซหรือนิสัยชอบกินส่วนตัวก็มะซาบ)

หมั่นไส้สุดๆ...เวลาหันไปข้างตัว ก็เจอแต่เพื่อนป.ต๊องๆ  ในขณะรอบกายจะพบเจอคู่ร๊าก เดินด้วยกัน โฮๆๆๆ

เซอไพรสสุดๆ...ที่เจอกะกรุ๊ปจันนี่บ๊อยบ่อย 55 ภูมันแคบนักรึ ! แถมยังมาเหมือนกันแทบทุกประการโดยมิได้นัดหมายอีก ก๊ากกกก ดวงสมพงษ์ว่ะ ท่าทาง (ตกลงเลือกพี่ปูนนะจันนี่ คิคิ)

ดีใจที่สุด...ที่ได้ไปกะเพื่อนที่รัก แม้จะขาดไปบางคนก็ตาม.. ขอบคุนสำหรับมือที่ยื่นมาให้จับตอนจะลื่น ขอบคุนที่นึกถึงกันเสมอ แม้จะเหนื่อยกันสุดๆก็ตามที (ซึ้งเว้ย แทบอ้วก)

เสียวสุดๆ...ตอนเหนคนถ่ายรูปที่ผาหล่มสักแบบ ใกล้มาก..ถึงมากที่สุดอ่า อ๊า อย่าซ่านักดิ กลัวมั่งเห๊อะ

สยองสุดๆ...ที่หลังจากกลับมาได้ซักเกือบอาทิตนึง ได้ยินข่าวคนพลาดตกภูชี้ฟ้า จำไว้เปนบทเรียนเชียวนะทุกคน ห้ามประมาท+ซ่าเกินไปเด็ดขาด มันน่ากัวจิงๆนะ

ภูมิใจสุดๆ...ที่เดินนนนนนนอย่างอดทนไปถึงยอด เพื่อป้าย "ครั้งหนึ่งในชีวิต เราคือผู้พิชิตภูกระดึง" และใบประกาศว่าตูเดินถึงยอดแล้ว(แต่จ่ายตังซื้อเอง) ก๊ากกกกกกก

โสโครกที่สุด...รองเท้าผ้าใบโซดาโต้เพื่อนยาก และกุงเกงที่ใส่สามวันตัวเดียว (ยกเว้นเวลานอน) อี๋~~~ สมกับฉายาคู่ปูน-ปอย "ป๊กซ๊กมูนและป๊กซ๊กมอย" เจงเจ๊งงงงงแม่คู้นนน

สั่นสะท้านสุดๆ...เวลาตักน้ำขึ้นมาขันนึง แล้วราดใส่ตัว กรี๊ดดดดดดด หยั่งกะใครเอาน้ำแข็งมาแช่งั้นล่ะ สระผมทีเนี่ย แทบชักกระแด่วๆ

ประทับใจที่สุด...ขอยกให้ คุงพ่อนุ่น และขอมอบตำแหน่ง แมนออฟเดอะแมทให้เลย ตำแหน่งนี้ยกให้ด้วยมติที่เปนเอกฉันท์จากสมาชิกทุกคน เพราะคุงพ่อน่ารักมาก

ดูแลพวกเราทุกเรื่อง ตั้งแต่สากกะเบือยันเรือรบ รู้สึกอุ่นใจไร้กังวลจิงๆ อีกทั้งยังมีร่างกายที่แข็งแกร่ง ไม่เจ็บ ไม่บ่น ไม่เคยเดินช้ากว่าพวกเราเลย นำตลอดอ่ะ โย่วๆๆๆ

เลิฟยูน้าแด๊ดดี้ ขอซาหมักเปนลูกสาวด้วยคนนะคะ เจอกันทริปหน้า 60 กิโล ขี้ๆ เนอะคุงพ่อ ก๊ากกกกกกก

ลังเลที่สุด...ถ้ามีคนมาชวนไปอีก ไปดี ไม่ไปดี ถ้ายังไงอีกซัก 3 ปีค่อยมาชวนนะ ขอลืมความเจ็บปวด(ขา)ในครั้งนี้ไปก่อน 555

 

นึกมะออกล่ะมิตรรักแฟนกระทู้ ใครนึกออกอีก บอกด้วยนะ ^^

นานแสนนานกว่าจะมาอัพซักที ใครยังติดตามอยู่เนี่ย จะยกให้เปนมายบูเลย (แปลว่าไรวะ 55)

เอาเปนว่า ภูกระดึงน่ะ ใครยังไม่เคยไป หาโอกาสไปซะนะ ด้วยวัยวุฒิที่ยังเดินไหว ก็เดินไป...

ยอมรับเลยว่าไปแล้วรู้แล้วว่าตูแก่ลงจิงๆ -*-

 

เอาล่ะ อัพกันมาหอมปากหอมคอ ขอบคุนเพื่อนๆในทริป ขอบคุนธรรมชาติที่สวยงาม ขอบคุนคุนพ่อนุ่น ขอบคุนทุกๆสิ่งรอบตัว

ที่ช่วยให้บทเรียนและประสบการณ์ที่น่าจดจำในครั้งนี้ ^^

 

ต้องกลับเข้าสู่โลกแห่งความจิงล่ะนะ รายงานสามตัว สอบ สมัครงาน รถเมล์แน่นๆ ควันพิษ เรียนต่อ บลา บลา บลา -*-

แม่ง ขี้ๆว่ะ 555+ (พยายามคิดให้เหมือนตอนลงมาจากภูเรียบร้อยแล้ว)

 

จะไม่ลืมเลยค้าบบบบ มาย บีเลิฟ ภูกระดึง ^^

เจอกันอีกนะ (ไม่เฟิมนะว่าจะไปอีกครั้ง ก๊ากกกกก)

ไม่ได้อัพนานมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

 

เปนเดะขี้เกียจมากมายอ่า

 

เด๋วนี้ตันมุขด้วย คิดมะออกว่ะ เขียนไรดีน้า

 

เล่าเรื่องนี้ละกัน...

 

กาลครั้งหนึ่ง ในเวลาช่วงเช้าอันแสนขมุกขมัว

เพื่อน ป ได้ชวนเพื่อน ป ไปเที่ยวเล่น

แต่ในบัดดลนั้น ฟ้าฝนกลับไม่เปนใจ

เราจึงเช้งทาเก็ท (change target) ไปดูหนังกันแทน

เรื่องอะไรน่ะหรือ....

 

ก็เรื่อง...

 

 

เรื่องอาไรคงรู้กันแล้วสินะ ถ้าไม่รู้ก็...บอดี้ศพ19อ่ะนะ

เพื่อน ป เจ้าของบล๊อกไม่อยากจะดูเล๊ย เพราะเปนโรคกลัวหนังผี

ดูแล้วหลอนชะมัด งือๆ

แต่โดนเพื่อน ป หน้าละม้ายคล้ายกบลากไปดู

เทอพยายามหว่านล้อมด้วยเหตุผลมากมาย

ไม่น่าเลย หลงเชื่อคุนเทอซะได้555

 

เนื้อเรื่องก็โอเคนะ ภาพสวย แต่ซาดิสไปหน่อย (ไม่หน่อยแฮะ มากเลยทีเดียว)

เสียดายก็แต่แบ๊งร้อยใบนั้นที่จ่ายไป

เพราะปิดตาไปเกินกว่าครึ่งเรื่อง

แย่จิง ดูหนังผีไม่คุ้มเลยตู -*-

 

สิ้นสุดการเดินทางแล้วสินะ

สามเดือนผ่านไป ช่างไวเหมือนโกหกจิงๆ

ทีนี้ก็ได้เวลากลับสู่บ้านเกิดเมืองนอน

บ้าน...ที่ไม่เคยจากไปไหนไกลเกินสามสัปดาห์

บ้าน...ที่มีพ่อกะแม่อยู่พร้อมหน้า

บ้าน...ที่ร้อนตับจะแล่บ

แต่ก็คือบ้านที่อบอุ่นที่สุด

 

คิดถึงอาหารไทยใจจะขาด

คิดถึงค่าเงินบาทที่ถูกแสนถูก

คิดถึงเสียงแม่บ่น เสียงพ่อกรน และอีกมากมายหลายสิ่ง

 

แต่ในขณะเดียวกัน...

 

ก็ผูกพันกับเพื่อนๆทุกคนในgulf breeze ไม่ว่าจะเป็น

น้องมด น้องออย น้องเสก น้องไปป์ เป๊าะ มั่น เอื้อย(ซาร่าห์) นวล ฟ้า ปุ้ง มาส ก๊อก กอล์ฟ

และช่วงเวลาที่ได้อยู่กับเพื่อนแท้ อย่างยัยป๊กซกมอย(ปอย) พี่นก และยัยรัสม่า(นุ่น)

คิดถึงห้องโถง ห้องครัว โต๊ะอาหาร จักรยานที่ใช้หาเลี้ยงชีพ ห้องนอน ห้องน้ำ

และทุกๆอย่างภายในบ้าน3322 WEST AVENUE

คิดถึงเสียงจาค๊อบ รอยยิ้มเควิ่น และท่าเดินของเจเรมี่

คิดถึงจัสติน โอลิเวีย ลูกค้าน่ารัก ลูกค้าขี้โกง

ไม้ม๊อบ ชีสเบอร์เกอร์ วานิลลาเชค ฟรีมีล นักเก็ต ของเล่นแฮปปี้มีล...และทุกๆอย่างที่อยู่ในแมคโดนัลด์ Tiger point แห่งนี้

คิดถึงหมู่บ้าน สี่แยก วินดิ๊กซี่ เบลล์ วอลมาร์ท บาร์นฮิล และอื่นๆอีกมากมายนับไม่ถ้วน

 

สามเดือนนี้ แม้จะตะลุยถ่ายรูป ถ่ายคลิปอย่างตะบี้ตะบันแค่ไหน

ก็คงเก็บความทรงจำที่ได้ไปสัมผัสมาไว้ได้ไม่หมด

คงต้องใช้หัวสมองน้อยๆนี้ช่วยเก็บละนะ

 

ขอบคุนทุกๆคน ตัวละครทุกๆตัวที่ผ่านเข้ามาในชีวิต

แม้บางคน อาจไม่มีโอกาสได้พบเจอกันอีก แต่ก็ขอบคุนนะที่ได้รู้จักกัน

แม้เป็นแค่ช่วงเวลาสั้นๆ แต่ก็จะขอจดจำ ไม่รู้ลืม...

 

ซักวันจะกลับไปเยี่ยมนะ my beloved gulf breeze ^_^

 

แมคโดเน่าสาขาหนึ่ง ย่าน T P ในเมือง G B รัฐ F ประกอบไปด้วย 

 

นายจ้างหลักๆสามคน

1  นาย J แซ่ W ฉายา ซีดโหด เป็นเมเนเจ้อไร้หัวใจ สามารถไล่ลูกจ้างตาดำๆกลับได้โดยไม่สึกรู้สา และลดชั่วโมงลูกจ้างเปนงานอดิเรก

2  นาย K ไม่ทราบแซ่ ฉายา อ้วน(เสื้อ)ดำ เป็นเมเนเจ้ออบอุ่น ยิ้มตลอด ใจดี ถูพื้นให้ ไม่ใช้งานเกินควร ไม่จิกกัด

3  นาย J ไม่ทราบแซ่ ฉายา เตี้ย(เสื้อ)น้ำเงิน เป็นเมเนเจ้อขี้หลี เตี้ยได้อีก อายุเท่ากันนี่ล่ะ แต่ทำเก๊กเพราะกูใหญ่ 555

 

ลูกจ้าง ไม่ทราบจำนวนแน่นอน เพราะเด๋วรับเด๋วไล่ เด๋วเข้าใหม่เด๋วลาออก

 

เห้อออ อยู่มาจนถึงตอนนี้ มีทั้งทุกข์ทั้งสุข ปัญหาคาราคาซัง ปัญหาเดิมยังไม่หมด ปัญหาใหม่ก็เข้ามาอีก

 

อ่ะนะ สู้ต่อไป เหลืออีกครึ่งทาง แม้จะไม่โรยด้วยกลีบกุหลาบ ก็ทู่ซี้ยิ้มรับมันไป

 

สู้ๆ สู้ๆสู้ตายยยยย

 

 

 

ใจมนุษย์ ยากแท้ที่จะหยั่งถึง

 

ใจมนุษย์ ยากแท้ที่จะเปิดรับมนุษย์ด้วยกันเอง

 

ใจมนุษย์ ยากแท้ที่จะไม่เอาตนไปเปรียบเทียบกับคนอื่น

 

ใจมนุษย์ ยากแท้ที่จะยอมรับข้อบกพร่องของตน

 

การอยู่ร่วมกัน  บางครั้งก็สนุกชิบเป๋ง

 

การอยู่ร่วมกัน  บางครั้งก็ลำบากใจบอกไม่ถูก

 

การอยู่ร่วมกัน  บางครั้งอึดอัดเสียยิ่งกว่าอยู่คนเดียว

 

เอาน่า ทำตัวเองให้ดีที่สุดดีกว่า ไม่ต้องคิดไรแล้ว

 

เอาน่า  ไม่ว่ายังไงการอยู่ร่วมกันก็ดีกว่าอยู่คนเดียวแน่นอน

 

คนเดียวหัวหาย สองคนเพื่อนตาย!!!

 

นี่ละนะ ชีวิตจริง ในบ้าน 3322 west avenue , gulf breeze, FL 32563 หลังนี้

 

สู้โว๊ยยยยยยยย เหลืออีกสองเดือน ถ้าไม่อยากโดนโหวตออก ก็ต้องสู้ๆๆๆๆๆ สู้ขาดใจ

 

เปนกำลังใจให้ด้วยนะ คุนผู้อ่าน

 

จาก ผู้ยิ๋งขี้บ่น (รู้ตัวเว๊ยเฮ๊ย)

 

 

ในสถานที่แปลกใหม่

ผู้คนมากหน้าหลายตา

และวิถีชีวิตใหม่ๆ

 

ถามว่าตอนนี้ชินรึยัง

....อืม...ชินแล้ว เริ่มชินแล้ว

เริ่มคุ้นเคยกับสิ่งใหม่ๆและการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกับชีวิต

สงสัยเค้าเรียกว่าเข้าสู่ช่วงปรับตัวได้แล้วกระมังงงงง

 

แต่ถ้าถามก่อนหน้านั้นไปซักสัปดา

ตอนที่การเปลี่ยนแปลงต่างๆ ปัญหา ความขัดแย้งต่างๆถาโถมเข้ามาในชีวิต

ตอบได้เลยว่...เหนื่อยและเหงามาก....

และเส้าด้วย คิดถึงพ่อแม่มากๆ

 

ดีจังที่ในที่สุดความรู้สึกนี้ก็เกิดขึ้น

เราสามารถมองท้องฟ้า บ้าน และสถานที่รอบๆได้สวยกว่าเดิม

สามารถปลีกเวลาและปลีกหัวใจออกมาสัมผัสกับความสวยงามของสถานที่ที่มาอยู่ได้แล้ว

ต่างจากแต่ก่อน ที่แทบไม่เคยได้สังเกตถึงความสวยงามน่าอยู่ของมัน

เพราะมัวแต่กังวลเรื่องนู่นเรื่องนี่อยู่ ไม่เปนอันทำไร

 

เด็กหญิงปูนคนนี้ ณ ตอนนี้ จึงถ่ายรูปๆๆๆๆ กินๆๆๆๆ ทำงานๆๆๆๆ นอนๆๆๆๆ เล่นๆๆๆๆ

เพื่อเก็บเกี่ยวประสบการณ์ และเพื่อรู้จักทุกด้านของชีวิตให้มากที่สุด

ต่อไปนี้จะไม่เร่งเวลาและไม่ยืดเวลาใดๆ

ปล่อยให้สามเดือนนี้ผ่านไปตามเวลาที่ควรจะเปน

และจะไม่ทำตัวโง่ๆ เด็กๆ ไม่ยอมโต อีกแล้ว

จะเปนผู้ใหญ่ มากประสบการณ์ และเต็มที่กะชีวิต

กลับไปจะได้ไม่เสียใจภายหลัง...

 

หวังว่าคนที่เมืองไทยคงไม่ลืมเค้านะ จะใครก็ตาม 555

ถ้าลืม จะงอนด้วย (ไหนบอกจะโต)555

 

ตอนนี้จะมีกังวลอยู่บ้างก็ สามเรื่องหลักล่ะนะ

หนึ่ง หาssecond job ยังไม่ได้เยย หายากเจงๆแม่คู้นนนนนนน

สอง น้ำหนัก หน้าท้อง พุงกลมๆ ที่ดูจะแปรผันตรงกับเวลาที่เพิ่มขึ้น จ๊ากกกกก

สาม เรื่องเงินค่าจ้างที่ได้ มะวานเพิ่งได้งวดแรก ดันให้น้อยกว่าที่ทำจิง กำ!!! ไม่ได้ๆ เรื่องนี้ต้องมีโวย

 

คิดถึงทุกคนนะ แม้สเปซเค้าจะไม่ป๊อบ ไม่หรูหรา

แต่ถ้าใครได้ผ่านมา อย่าลืมทักทายและเม้นด้วยนะ เจ้าของจะดีใจมั่กๆเลย ^_^

 

บายบี๋ จุ๊บๆ

 

 

ขอหนีร้อนไปพึ่งเย็นก่อนนะฮะ

ตื่นเต้นจัง....แต่อีกใจนึงก็กลัวๆ

ขอให้หนทางข้างหน้าเต็มไปด้วยเรื่องที่ดี ก็แล้วกัน

แต่แม้จะทุกข์บ้างก็จะ...สู้โว๊ยยยย >.<

 

ขอให้ทุกคนทางนี้มีความสุข โชคดี

โดยเฉพาะ...

พ่อ...ออกไปวิ่งทุกวันอย่างที่สัญญาไว้นะคะ จะได้แข็งแรง หล่อเฟี้ยว ^_^

แม่...ขับรถดีๆนะก๊ะ อย่าใจร้อน แล้วก็อย่าหม่ำเพลินนะกั๊บ อิอิ

เพื่อนๆจีโอที่น่ารัก...เจอกันเปิดเทอมนะฮับ ของฝากจะตามมา โย่ๆ

เพื่อนๆเก่าที่น่าเลิฟ...คิดถึงพวกแกนะ ได้ยินว่าพวกแกจะนัดกันวันอังคารนี้ อดเรยยยย ฮือๆ ยังไงก็คิดถึงปูนบ้างนะฮับ

เพื่อนคนนึง...ขับรถดีๆนะคับ อย่าวู่วาม แล้วก็โชคดี คิดดี ทำดีในทุกๆเรื่องนะ คิดถึงเสมอ

คนอื่นๆที่เหลือ...โชคดีเหมือนกันนะ ขอให้เปนปิดเทอมที่สนุก มีความสุขกันถ้วนหน้า

 

ขอให้ประเทศไทยสงบสุขด้วยนะ จะติดตามข่าวเสมอ

 

ไปนะ บายบี๋....

 

ปล. เสร่อจิง สั่งเสียหยั่งกะจะไปซัก 2 ปี ทั้งๆที่ไปแค่ 3 เดือนเองฮิ

เอาน่า หุหุ